Dagelijks brood

Een ontroerend mooie ontmoeting gehad met de kranige 90-jarige S. die haar verhaal-in-haar-boekje in dankbaarheid overschouwt. Ook twee diepe gesprekken gehad met mensen die zich, temidden van het grote verdriet om hun lichaam dat hen in de steek laat, gelukkig prijzen omdat ze zich omringd weten door zorgende en lieve familie en vrienden. En daarnaast het bericht dat M., bij wie het voorziene gesprek onlangs wegens te veel pijn niet kon doorgaan, is gestorven, in de warme geborgenheid van haar geliefden. Ja, we mogen het vanuit Amfora telkens weer horen, zien, voelen: de ervaring van liefdevolle nabijheid is het dagelijkse brood dat ons voedt en leven geeft.

Een lach en een traan

Praten over het eindige leven. Met een lach en een traan. In de voormiddag met de moedige C. en haar man. Hoop die nog altijd ergens blijft. Verdriet om het afscheid dat eraan komt.
’s Avonds met de dochters van A., die helaas zelf haar boekje niet meer heeft kunnen zien. Leegte en gemis. Maar ook dankbare herinneringen. En de haakpen die haar zo typeerde. ‘Helemaal mama. Dank, we zullen dit boekje koesteren.’
Intense Amforadag. Levengevende Amfora-ontmoetingen.

Napraten

Dat mensen na een Amforalezing lang komen napraten, zoals woensdag op het Beleg van Gent, toont telkens opnieuw hoezeer onze boodschap mensen raakt. We horen hoe moeilijk het vaak is om gevoelens bij het einde van het leven te benoemen, te verwoorden. Gelukkig kunnen we ons Amforawerk blijven aanbieden, op dit moment aan 2 mensen die ons erg dankbaar zijn voor ons aanbod.

Uniek in Vlaanderen?

Eergisteren een nieuw Amforagesprek gehad met een moedige dame op een palliatieve afdeling. “Het leven is niet altijd rechtlijnig”, zei ze. Een gesprek dat nog nazinderde toen we gisteren onze werking voorstelden tijdens een lezing in Rotselaar. “Jullie project is toch wel uniek in Vlaanderen”, was een van de reacties. Ja, misschien wel. Waarschijnlijk wel. Uniek in al zijn eenvoud. Het is in elk geval heel bijzonder om te mogen ervaren hoe kostbaar het is voor mensen om ongedwongen op verhaal te mogen komen en hoe kostbaar het is voor ons om in hun verhalen en hun levenswijsheid te mogen delen.

Voorstelling in “de Lier”, Brugge

Gisteren mochten we Amfora voorstellen in De Lier in Brugge. De reacties waren hartverwarmend en intens. Sommigen herkenden een eigen verhaal van afscheid nemen en wel of niet kunnen uitspreken wat dit betekent. Iemand vertelde over een vrouw die haar partner verloren was: ‘Het ergste van alles is dat ze geen afscheid heeft kunnen nemen. Omdat dit onbespreekbaar was. Ik wou dat ze Amfora had gekend.’

Bemoedigende reacties die ons aansporen om volop verder te gaan met Amfora.